kabul ediyorum, hiç bi zaman 'biz' olamadık, sen ve ben olduk hep. birimizin adı çağrıştırdı diğerini belki. ama kimse bizi sevemedi. ayrı ayrı demiyorum kimse bizi beraber kabullenemedi, belki bizim suçumuz,sahiplenmedik sevgimizi. sevgi değildi tutkuydu bağlılıktı, her zaman yanında olacağımı bilmendi,en sonunda bana döneceğini bilmemdi. kusursuz değildik olamazdık, aramızda kusursuz bir şey varsa şayet o da bu tutkuydu. bizi koparamayan tek şey.


güzel olamadık, güzel geldik birbirimize. sıkıcı bile değildik ama hoş görülmedik. boşversene onları, sevseydin aslında güzel bile olabilirdik.


en çok sevilmedim,sen çok sevildin. artık bir önemi yok ve asla sana kızmıyorum.
çünkü bilirim sevmeye engeldir çok sevilmek. benim hatamdı özür dilerim.


seni sevmekten vazgeçtim.
bunu yaptığımda içimden çok şeyin kopup gideceğini düşünmüştüm hep ama öyle olmadı
içimde doldurulması imkansız boşluklar felanda açılmadı doğruyu söylemek gerekirse
sadece kalbimin olduğu yerden çoktan isminin silindiğini farkettiğimde yaşadığım boşluk gerçekti. senin boşluğun değildi ama yılların alışkanlığıydı seni çok sevmekti.


biliyorum bir şekilde bitecekti umutlarım ama böyle olmayacaktı kurduğum hayallere yazdığım satırlara böylesine yazık olmayacaktı.
sadece anlıyorum ki, beni avuttuğun şey hayatımda başıma gelen en özel ve güzel şeydi.


ama yine de, öyle işte.