İçimdeki kaya

gelsin artık, hani şu herkesin her şeyin geçeceğini söylediği günler. gelsin artık yoruldum çok, içimdeki kayayı kaldırsın atsın zaman. Hani gülecektim bütün bu yaşadıklarıma, hani geçecekti, hani HER ŞEY geçerdi? neden geçmiyor peki?  

neden hala nemli yanaklarım, neden kısık buğulu sesim, evet mutsuz değilim evet ağlamıyorum artık evet gülüyorum evet eskisi gibi değil bir çok şey. sadece kazığı sağlam çakmış orospu çocuğu bir kaya var içimde. atamıyorum, hayır yanlış anlama sen değilsin. sana suçlusun demiyorum,herkes suçlu aslında en çok da ben.

insanlar hata yapar, insanlar pek tabii hata yapar, insanlar birbirini kırar, paramparça eder, sonra, sonra zaman geçer unutulur hepsi. içinde kalan sadece ağzına sıçtığımın kayasıdır, birini sevememenin, her bokta gözlerinin dolmasının,sesinin kısık çıkmasının,bu kadar yazmanın, güvensizliğinin,sığınma isteğinin nedeni o kayadır. 

sonra sonbahar biter. iyileşirsin, gülersin, hatta aklına gelmez, sevgin biter, ne başkasına ne ona gücün vardır. 

içinde ki kaya yerindedir ama eritemez onu içinde ki güzel duygular,yeni biri sadece yüktür. 

zamanı gelmedi mi hala? lütfen, biri kaldırıp atsın içimde ki kayayı. 
sesim o kadar mühim değil.