saçlarımı kulak hizasında kısacık kestirip sonra pişman olup deli gibi ağladığım gün tanışmıştık seninle. 9 yaşımın kuşkusuz en kötü günüydü. sonra seni gördüm akşam misafirliğe gittiğimiz evin küçük 52 ekran televizyonunda. yanımda ki kekeme çocuk bak dedi, saçları senin gibi kısa, güzel. o gün sevdim seni, hatta o günden sonra bir tek seni sevdim. öldüğünü öğrendiğimde yani aslında çoktan öldüğünü öğrendiğimde saçlarımı kestirdiğim gün ağladığım gibi ağlamıştım ve sen 9 yaşında bir kızın hayatının en büyük parçası olmuştun. Bir daha saçımı öyle kısa kestirmedim. bir daha da öyle ağlamadım. nedense seni o gün farketmiştim, annesi Marilyn Monroe hayranı olan bir kız olarak seni niyeyse o gün sevmiştim. hep ileride bir kitap yazıp ön sözünde senden bahsedicem diye hayal etmiştim. o günlere daha çok var, sadece şimdilik sana vefa borcumu ödeyeyim dedim Marilyn.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder